~ சுஜாவுக்கு வந்த ஃபோன் கால் - அவள் அப்படித்தான் ~
 

"ஏய் , நீ திருந்தவே மாட்டியாடி..?"

"எல்லாம் நாளைக்குத் திருந்திக்கிறேன்...இப்போப் போயி சூடா காம்ப்ளான் போட்டு எடுத்துட்டு வாங்க மம்மி.."

"பல்லையாவது விளக்குடி.."

"அதெல்லாம் நேத்தே விளக்கியாச்சு...போம்மா போம்மா..."

"கழுதை வயசாகுது...இன்னும் எங்க போறோம் எந்தத் தெருவுல இருக்கோமுன்னு கூடத் தெரியாம காணாமப் போறே...ஒவ்வொரு முறையும் தேடித் தேடிக் கண்டு புடிக்க வேண்டியிருக்கு...எங்கயாவது தொலைஞ்சு போயிட்டு , போன் பண்ணி 'அம்மா எங்க இருக்கேன்னு எனக்கேத் தெரியலம்மா , வந்து கூட்டிட்டுப் போம்மா'ங்கறது...இதே வேலையாப் போய்டுச்சுடி உனக்கு..."

".............."

"ஆனா எனக்கு சலிச்சுப் போய்டுச்சு உன்னைத் தேடித் தேடி அலைஞ்சு.. இன்னொரு முறை தொலைஞ்சு போனீன்னா அப்படியே விட்டுருவேன், தேடிட்டு வர மாட்டேன்..சொல்லிட்டேன்..எந்தத் தெருவுல போயிட்டு இருக்கோமுன்னு கூட அடையாளம் வெச்சுக்க மாட்டியாடி...பச்சைக் குழந்தையாடி நீ...இப்படியாடி தொலைஞ்சு போவே..?"

"அதான் வந்துட்டேன் இல்ல..காணாமப் போயித் திரும்பி வந்த புள்ளையப் பாத்துப் பேசுற பேச்சா இது..."

"ம்கும் , இது முதல் தடவைன்னா , கட்டிப் புடிச்சுக் கொஞ்சலாம்...238 ஆவது முறையாக் காணாமப் போறதுக்கெல்லாம் தூக்கி வெச்சுத் தாலாட்டிட்டு இருக்க முடியாதுடி..."

"ஓ , எண்ணி வேற வெச்சு இருக்கியா.."

"காணாமப் போறே சரி , போற பக்கமெல்லாம் ஏதாவது வம்பு வளத்துட்டு வர்றியே , எத்தனை வழக்கைத் தாண்டி நானும் சமாளிக்கிறது...அன்னைக்கு அப்படித்தான் , தெருவுல எவனோ ஒருத்தன் ஏதோ ஒரு புள்ளையைக் கிண்டல் பண்ணினான்னு அவனைத் தெருத் தெருவா ஓட விட்டுத் துரத்தித் துரத்தி அடிச்சு இருக்கே...எதுக்குடி,,எதுக்குடி உனக்கிந்த ஊர் வம்பெல்லாம்..போனமா ஒழுங்கா வீடு வந்து சேர்ந்தமான்னு வரவே மாட்டியாடி நீ..?"

"ம்ம்ம்...அப்படி எல்லாம் லேசுல விட முடியாது..சமுதாயப் பிரச்சனை....ஏன் போன மாசம் ஒருத்தன் தெருவுல அடிபட்டுக் கிடந்தான்னு அவனை ஆஸ்பத்திரி வரைக்கும் கூட்டிட்டுப் போயிட்டு , அவன் வீடு வரைக்கும் கொண்டு போய் விட்டுட்டு , அவன் கிட்டயே நம்ம வீட்டுக்கு வர்றதுக்கு வழி கேட்டு ஒழுங்கா வீடு வந்து சேர்ந்தேன் இல்ல...அதை எல்லாம் பாராட்ட மாட்டியே நீ..."

"ஆமா போ...அவன் தெருவுல கவுந்தடிச்சு விழுந்ததே நீ எவனோ ஒருத்தனைத் துரத்திட்டுத் தப தபன்னு நடுத்தெருவுல ஓடினதுனால தானேடி..."

"சரி சரி விடுங்க...இப்போ காம்ப்ளான் குடுக்க முடியுமா முடியாதா...?"

"இதுக்கெல்லாம் குறைச்சல் இல்ல...உங்க கராத்தே மாஸ்டர் இப்போத்தான் போன் பண்ணினார்...ஏதோ முக்கியமான வேலையா வெளியூர் போறாராமா...ரெண்டு நாளைக்கு வர வேண்டாமுன்னு சொல்லச் சொன்னார்..."

"அந்தாளுக்கு வேற வேலை இல்ல...மாச மாசம் காசை மட்டும் கணக்கா வாங்கிட்டு எப்போப் பாரு லீவு விட்டுருவான்..."

"ஏய் , நீ யாரையுமே மதிக்க மாட்டியாடி..?"

"எல்லாம் மதிக்கலாம் மதிக்கலாம்....சௌமியாவோட அம்மாவுக்கு உடம்பு சரி இல்லையாமா..போய் ஒரு எட்டுப் பாத்துட்டு வந்துடுறேன்..."

"போச்சுடா...கடவுளே...எனக்கு இப்போவே லேசா நெஞ்சு வலிக்கிற மாதிரி இருக்குதே..."

"ஹார்ட் அட்டாக் வர்றதுக்குள்ள வந்துடுறேன் மா...சௌமியா வீட்டுக்கு எத்தனை முறை போய் இருக்கேன்..? அவ வீட்டுக்குப் போற வழி எனக்கு நினைவு இருக்குது மா...ஒழுங்காப் போயிட்டு , பத்திரமா வந்துடுறேன்..."

"சரி சரி ஒரு மணி நேரத்துல வந்துரு...புரிஞ்சுதா..."

"ம்ம்..பாக்கலாம் பாக்கலாம்..."

அவளது வகுப்புத் தோழியான சௌம்யா வீட்டுக்குச் செல்வதற்காகத் தயாராகி , அம்மாவிடம் சொல்லிக் கொண்டு , தெருவில் இறங்கி நடந்தாள் அவள்...

யோசனைகள் எல்லாம் ரொம்ப பலமாக இருந்தது..

'ஏன் நம்மளை அம்மா இந்தத் திட்டு திட்டுது'

'அப்படி என்ன தப்புப் பண்ணிட்டோம்'

'நிஜமாவே ஏதாவது பண்ணி இருப்போமோ'

'ம்ம்..அப்படி ஒண்ணும் பெரிசா செஞ்ச மாதிரி தெரியலையே..'

'அப்புறம் எதுக்கு அம்மா தினமும் தவறாமத் திட்டுது'

'எதுவுமே புரியலையே..'

'ம்ம்...அதைக் கண்டுபுடிச்சே தீருவேன்..'

யோசித்துக் கொண்டே 20 நிமிடம் நடந்து இருப்பாள்...இன்னும் 10 நிமிஷம் நடக்கணும் சௌம்யா வீட்டுக்கு...

ஆனால் , விதி தான் அவ்வளவு எளிதில் இவளை விடாதே...

எப்பவுமே சதி செய்து விளையாடும் விதி , இன்றோ அவள் அந்த இடத்திற்கு வரும் முன்னமே அங்கு வந்து அவளுக்காகக் காத்திருந்தது..

ஆம்...அதேதான்...

நீங்கள் நினைத்தது சரிதான்...

நடக்கப் போகிறது..

நடக்கவே போகிறது அந்தச் சம்பவம்...

இவளுக்காகவென்றே காத்திருந்த அந்தச் சம்பவம்...

சௌம்யா வீட்டை அடைய இன்னும் 4 தெருக்களே இருந்த நிலையில் , எங்கிருந்தோ எவனோ ஒருத்தன் இவள் பின்னாலிருந்து தட தடவென்று ஓடி வந்து இவள் மேல் மோதித் தள்ளி விட்டு , இவளைக் கடந்து இவளுக்கு முன்னால் ஓடினான்..

"அடிங்க...எவண்டா அவன்.." , அவன் முட்டித் தள்ளி ஓடியதில் நிலை தடுமாறிக் கோபமுற்றாள் இவள்...

இவள் உணரும் முன்னமே , இவளுக்குக் கொஞ்சம் தள்ளிக் கைக்குழந்தையோடு நடந்து சென்று கொண்டிருந்த ஒரு அக்காவின் குழந்தையோட கழுத்தில் இருந்த தங்கச் சங்கிலியை அறுத்துக் கொண்டு ஓடினான் அவன்...

அந்த அக்கா அலறத் தொடங்கியது , "ஐயோ திருடன் திருடன் செயினை அத்துக்கிட்டு ஓடுறான் ,யாராவது வாங்களேன் , ஐயோ யாராவது அவனைப் புடிங்களேன்..அடப்பாவி ஓடுறானே...ஐயோ கடவுளே.." , தலையில் அடித்துக் கொண்டு அலறியது...

யாருமே இல்லாத அந்தத் தெருவில் யார் வருவார் அந்தக்காவைக் காப்பாற்ற , நம்மவளைத் தவிர...

எப்போதும் விழிப்பு நிலையிலேயே அவளுக்குள் இருக்கும் மிருகம் , இப்போது பயங்கரமாய் சீறிக் கொண்டு விட்டது...

"அக்கா , இருங்க இருங்க அலறாதிங்க..."

சொல்லியவாறே , அந்தத் திருடனைப் பிடிக்கத் தயாராகி , அவனைத் துரத்திக் கொண்டு மின்னலாய் ஓட்டமெடுத்தாள் அவள்...ஆனால் அவனோ நீண்ட தூரம் ஓடியிருந்தான்...

இவள் விடுவதாய் இல்லை...சளைக்காமல் மூச்சைப் பிடித்துக் கொண்டு ஓடினாள்... இவளது மொத்த கவனமும் கண் இமைக்காமல் அவனது மீதே இருந்தது...சாலையைக் கடந்த அவன் இடது புறமாய் இருந்த ஒரு தெருவுக்குள் புகுந்து ஓடினான்...

இவள் துரத்திக் கொண்டு வருவதை திரும்பிப் பார்த்த அந்தத் திருடன் , "ஏய் வாடி வா..முடிஞ்சா புடிடி புடி.." , என்று ஏளனமாய்க் கத்திக் கொண்டே ஓடினான்...

அதைக் கேட்ட இவளுக்குக் கோவம் தலைகேறிக் கண்கள் சிவந்தது...கால்கள் அவளையும் மீறி இன்னும் அதிக வேகமெடுத்தன...

அவனைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நெருங்கினாள் இவள்...

இவள் இவ்வளவு வேகமாக வெறித்தனமாய் ஓடி வருவதைப் பார்த்த அவன் மிரண்டு தான் விட்டான்...ஒரு கட்டத்தில் அவனது ஓட்டம் சற்று தடுமாறத் தொடங்கியது...

'இது என்ன புள்ளையா இல்ல பேயா , இப்படி ஓடுது' என்று நினைத்துக் கொண்டு இவளைத் திரும்பித் திரும்பிப் பார்த்துக் கொண்டே ஓடியதில் , ஒரு தந்திக் கம்பத்தில் சளேரென்று மோதிக் கீழே விழுந்தான்...

இந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திய அவள் , அப்படியே பாய்ந்து சென்று , மல்லாக்க விழுந்து கிடந்த அவனது நெஞ்சில் முழங்காலை வைத்து ஊன்றி , ஓங்கி அவனது மூஞ்சியில் ஒரு குத்து விட்டாள்...

"எடுடா செயினை.."

ஆத்திரம் தாங்காத அவன் ஒளித்து வைத்திருந்த பிளேடை டக்கென்று எடுத்து இவளது இடது கையில் கூட்டல் குறி ஒன்று போட்டு விட்டான்...

" ஒ சட் ..."

வலியால் அவள் துடித்த நேரத்தில் எழுந்து தப்பித்து ஓடினான் அவன்...

ஆனால் , இவள் சளைக்கவில்லை...கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் சுதாரித்துக் கொண்டு மீண்டும் எழுந்து ஓடினாள்...

கண்ணுக்கெட்டும் தூரத்தில் தான் அவன் ஓடிக்கொண்டு இருந்தான்..நொடியில் சுற்றும் முற்றும் அவளது கண்கள் ஆராய்ந்தன...அங்கே தெருவோரத்தில் கொட்டி வைக்கப்பட்டிருந்த செங்கற்களில் ஒன்றை எடுத்து நேராகக் குறி பார்த்து வீசினாள்..அது பட்டென்று அவனது கணுக்கால்களில் பட்டு அவன் நிலைதடுமாறிக் கீழே விழுந்தான்...

கீழே விழுந்து கிடந்தவனுக்கு அருகில் போய் நின்று அவனை முறைத்துப் பார்த்தவள் , இருந்த கோவத்தை எல்லாம் சேர்த்து வைத்து , அவனது முழங்காலில் ஓங்கி ஒரு மிதி மிதித்தாள்...உள்ளே ஏதோ நொறுங்கும் சத்தம் கேட்டது...

"ஏண்டா டேய் , உடைஞ்சு போன விளக்கமாத்துக் குச்சி மாதிரி இருந்துக்கிட்டுத் தங்கச் சங்கிலி கேக்குதாடா உனக்கு..எடுடா அதை..."

ஒரு கட்டத்தில் வெறுத்தே போன அவன் , அந்தத் தங்கச் சங்கிலியை அவளது முகத்தில் விசிறி அடித்து விட்டு , எழுந்து சிரமப்பட்டு நொண்டிக் கொண்டே ஓடினான்..

போனவன் சற்று தூரம் சென்று திரும்பிப் பார்த்துச் சொன்னான் , "ஏய் பத்ரகாளி , நீயெல்லாம் விளங்கவே மாட்டேடி.."

"டேய் போடா , எனக்கே தெரியுண்டா அது.."

அதற்குள் அந்தத் தங்கச் சங்கிலிக்குச் சொந்தக்கார அக்கா அங்கு வந்து விட்டிருந்தது...ஓடும்போது தெறித்து விழுந்த இவளது கைப்பையையும் பத்திரமாகக் கொண்டு வந்து இருந்தது அந்த அக்கா....

"அச்சச்சோ என்னம்மா கையெல்லாம் ரத்தம்...?"

"பரவா இல்ல விடுங்கக்கா...இந்தாங்கக்கா செயின்.."

"அப்பாடா ..ரொம்ப நன்றிம்மா..என் குழந்தைக்குன்னு முதல் முதலா செஞ்ச நகைம்மா இது...பறி போயிடுச்சேன்னு மனசு ஒரு நிமிஷம் பதறிப் போய்டுச்சு மா...எங்கிருந்தோ தெய்வமாட்ட வந்து காப்பாத்திக் குடுத்தே மா..நீ நல்லா இருப்பே...ரொம்ப நன்றிம்மா...நான் வர்றேன் மா." , என்று சொல்லி விட்டு சந்தோசமாகக் கிளம்பியது அந்த அக்கா...

அந்த அக்கா சென்ற திசையையே பார்த்துக் கொண்டு நின்றிருந்தாள் அவள்...

'நம்ம அம்மாவைத் தவிர மத்த எல்லாரும் நம்மளைப் பாராட்டுறாங்களே...ம்ம்..'

யோசித்துக் கொண்டே நின்றிருந்தாள்..

தூரத்தில் சென்ற அந்த அக்கா , திரும்பி நின்று , "அம்மாடி , பாத்துப் போம்மா ..பத்திரம்..." , என்று சொல்லிவிட்டுச் சாலை வளைவில் மறைந்து விட்டது...

என்னது 'பாத்துப் போம்மா'வா

'பாத்துப் போம்மா'

'பாத்துப் போம்மா'

'பாத்துப் போம்மா'

ஒரு 34 முறை எதிரொலித்து அடங்கியது இந்த வார்த்தைகள் அவளது காதுகளில்...அப்போத்தான் அவளுக்கு உறைத்தது...

'அடக் கடவுளே ..ரொம்ப தூரம் ஓடி வந்துட்டேனா...எந்த ஊரு இது ..நாம எங்க நிக்கிறோம்...ஒண்ணுமே புரியலையே...இப்போ என்ன பண்றது..வழி கேக்கக் கூட ஒருத்தனையும் காணோமே இந்தத் தெருவில்..என்னடா ஏரியா இது..' என்று தனக்குத் தானே நொந்து கொண்டவள் , கைப்பையைத் திறந்து பணத்தை எடுத்துக் கொண்டு அருகில் பிசிஒ எங்க இருக்கு என்று தேடினாள் அவளது அம்மாவுக்குப் போன் பண்ண...

சுஜா...

அவள் திருந்த மாட்டாள்...அவளால் திருந்தவும் முடியாது...எதுக்காகத் திருந்த வேண்டும்...திருந்தியே ஆகணுங்கற அளவுக்கு அவள் எந்தத் தப்பும் செய்து விடவில்லையே...

யார் கண்டா ,,, வருங்காலத்துல , ஊரையே கூடக் காப்பாத்தலாம் இவள் ஒரு நாள்...ஆனா அப்பவும் , இப்படித்தான் வீட்டுக்குப் போக வழி தெரியாமத் திணறிக்கிட்டு அவங்க அம்மாவுக்குப் போன் பண்ணுவா...

இப்ப மட்டும் இல்லைங்க , சுஜா எப்பவுமே இப்படித்தான்....!!!!!

 

((கரெக்ட்.. `அவள் அப்படித்தான்` ல நாம பார்த்த அதே சுஜா தான்.. அதுக்கப்புறம் பத்து நாள் கழிச்சு அவள் வாழ்க்கையில் என்னமோ நடந்துது.. அது என்னன்னு நாமும் கொஞ்சம் தெரிஞ்சுக்குவோமே))
 

"ம்ம்...இத முதல்லையே செஞ்சிருக்கலாம்.."

"ஏண்டி சொல்ல மாட்டே....பத்தாயிரம் தண்ட செலவு...இந்த போன்ல மேப் இருக்குது...இனிமேல் எங்கயாவது தொலைஞ்சு போனீன்னா ஒழுங்கா ரூட்டு பாத்து நீயே வந்துரு...ஒவ்வொரு முறையும் எனக்கு போன் பண்ணிட்டு இருக்காதே புரிதா..."

"பெத்த புள்ளையை இப்படிக் கழட்டி விட்டுட்டியே , எவனாவது என்னைக் கடத்திட்டுப் போயிட்டான்னா என்ன மா பண்ணுவே...?"

"உன்னையவா...அட ராமா...உன்னை ஒருத்தன் கடத்திட்டுப் போனான்னா , அதுக்கப்புறம் அவன் வேற எந்தப் புள்ளையையுமே கடத்த பயப் படுவாண்டி..."

"என்னமோ போ.."

சொல்லிக் கொண்டே போய்த் தன் அறை மெத்தையில் ஃபோனோடு சரிந்த சுஜா , சௌமியாவுக்கு அழைத்துப் பேசினாள்..

"ஹாய் சௌமி....நான் சுஜா டி.."

"............."

"ஹே ஆமா...இது என்னோட புது ஃபோன் டி..நம்பர் இன்னிக்கு காலைல தான் அக்டிவேட் ஆச்சு.."

"............."

"ம்ம்...தேங்க்ஸ் டி..."

சௌம்யாவோடு பேச்சு முடிந்து , போனை ஆராய்ச்சி செய்து கொண்டிருந்தாள்...ரிங்க்டோன் செட் செய்து கொண்டிருந்த போது ஏதோ ஒரு புது நம்பரில் இருந்து அழைப்பு வந்து சட்டென்று ஓய்ந்தது..

'யாருடா அது...ம்..'

'இன்னும் நம்பரே யாருக்கும் தரல...அதுக்குள்ளே போன் வருது..சௌம்யா தான் விளையாடுறாளோ..'

யோசித்துக் கொண்டிருந்த போது மீண்டும் அதே நம்பரிலிருந்து அழைப்பு வந்தது...

இந்த முறை நீண்ட நேரம் அடித்தது...

காதுக்குக் கொடுத்து சன்னமாக , "ஹலோ.." என்றாள்..

மறுமுனையில் , "ஹலோ.... ஹலோ....... ஜீவா... ஜீவா......... நான் கயல் பேசுறேன்..."

'அட ராங் நம்பரா..?சரி சரி..' "நான் ஜீவா இல்லைங்க...ராங் நம்பர்...." , சொன்னவள் இணைப்பைத் துண்டித்தாள்...

அதோடு முடிந்து விட்டாலும் , எதிரில் பேசிய அந்தப் பெண்ணின் குரலில் தெரிந்த ஒரு பயம் பதட்டம் கவனத்திலேயே இருந்தது...

அந்த நம்பரை எடுத்துப் பார்த்தாள்..ஏதோ ஒரு லோக்கல் லேன்லைன் நம்பர்...மனம் யோசனையில் மூழ்கிப் போனது...

சற்று நிமிடத்தில் யோசனையைக் கலைத்தது மீண்டும் அதே எண்ணில் இருந்து வந்த அழைப்பு...

இந்த முறை அதிக கவனத்தோடு நிதானமாக , "ஹலோ யாரு பேசுறது..?"

"ஹலோ ஹலோ....... ஜீவா.... ஜீவா.......... நான் கயல் பேசுறேன்....கட் பண்ணிராதிங்க..."

"ஹலோ நான் ஜீவா இல்ல...பதட்டப் படாதிங்க...ஏதோ ராங் நம்பர் கனெக்ட் ஆகிட்டு இருக்குன்னு நினைக்கிறேன்..." , சுஜா..

"ஹலோ ஹலோ..." மிக மெல்லிய குரலில் ...

"பதட்டப்படாதிங்க ...என்ன பிரச்சனைன்னு சொல்லுங்க..."

"என்னைக் கடத்திட்டு வந்து அடைச்சு வெச்சு இருக்காங்க..."

சுஜா அலெர்ட் ஆனாள் ...."யாரு...யாரு அடைச்சு வெச்சு இருக்காங்க...நீங்க யாரு..."

"ஹலோ ஹலோ.."

"ஹலோ நீங்க பேசுறது எனக்கு கேக்குது... சொல்லுங்க எங்க அடைச்சு வெச்சு இருக்காங்க..?"

"ஒரு வீட்டுல..."

"அந்த வீட்டுக்கு வழி சொல்லத் தெரியுமா உங்களுக்கு...இல்லைன்னா எந்த ஏரியா ,, அட்ரெஸ் இப்படி ஏதாவது தெரியுமா....இல்ல , கண்ணைக் கட்டிக் கூட்டிட்டுப் போனாங்களா...?"

"பாரதி நகர் , 3வது க்ராஸ் ஸ்ட்ரீட் , பத்தாம் நம்பர் வீடு...அந்தத் தெரு முக்குல , ராயல் ஸ்டோர் ன்னு ஒரு பெரிய டிப்பார்ட்மெண்டல் ஸ்டோர் இருக்கும்..."

"வீட்டோட அடையாளம் ஏதாவது சொல்லுங்க..."

அவள் அடையாளம் சொன்னாள்..

"ம்ம்..அடையாளம் வழியெல்லாம் இவளோ கரெக்டா தெரிஞ்சு வெச்சு இருக்கீங்க..!!!!...நீங்களே தப்பிச்சுப் போக வேண்டியது தானே ..எதுக்கு ஜீவாவுக்குப் போன் பண்றீங்க...?"

"இல்ல...என்னை இங்க அடைச்சு வெச்சு இருக்காங்க...வெளிய காவலுக்கு 4 பேர் இருக்காங்க...எனக்கு ரொம்ப பயமாருக்கு..." , பதட்டம் குறையாத குரலில்..

"சரி சரி பயப்படாதிங்க...இப்போ வந்துடுறேன்..."

போனைத் துண்டித்து விட்டு யோசித்தாள்...

'இந்த போன் கால் , இந்தக் கடத்தல் இதெல்லாம் உண்மைலேயே உண்மையா , இல்ல நம்ம முன் விரோதிங்க யாராவது ஏதாவது திட்டம் தீட்டுறாங்களா...'

'ம்ம்...நம்பலாமா வேண்டாமா...'

'ஆனா நம்ம விரோதிங்க யாருக்கும் என் புது நம்பர் தெரிஞ்சு இருக்க வாய்ப்பு இல்லையே..'

'ம்ம்..போய்ப் பாப்போமா என்ன தான் ஆகுதுன்னு...'

'ம்ம்...போவோம்...'

தன்னோடு எப்போதும் வைத்துக் கொள்ளும் பேனா கத்தியை எடுத்து பேன்ட் பாக்கெட்டுக்குள் திணித்த போது மைண்ட் வாய்ஸ் ஓடியது ,'அங்க எவனாவது நம்மைத் துப்பாக்கி வெச்சு சுட்டான்னா என்ன பண்றது...?'

'ம்ம் பாத்துக்கலாம்..'

"அம்மா இதோ வந்துடுறேன்..." , அம்மாவிடம் சொல்லி விட்டுப் பதிலுக்குக் கூடக் காத்திருக்காமல் ஓடினாள்..

"ஏய் ஏய் நில்லுடி ..எங்க போறே..." , ஆனால் அதற்குள் , அவள் போயே இருந்தாள்... , "ம்ம்..இது திருந்தாது..." , இது அம்மாவோட மைண்ட் வாய்ஸ்....

தெருவில் இறங்கி ஒரு ஆட்டோ பிடித்தாள்...அட்ரஸ் பேப்பரை டிரைவரிடம் கொடுத்து விட்டு யோசனையில் ஆழ்ந்தாள்...

20 நிமிட பயணத்துக்குப் பிறகு அந்தக் குறிப்பிட்ட வீடு வந்தது...

டிரைவரிடம் பணம் கொடுத்து விட்டு மீதி சில்லறைக்காக காத்திருந்த போது டிரைவரிடம் கேட்டாள் , "ஏன்னா இந்த ஏரியா போலீஸ் ஸ்டேஷன் நம்பர் தெரியுமா அண்ணா உங்களுக்கு ..?"

இவள் இவ்வளவு சர்வ சாதாரணமாகக் கேட்டதில் ஷாக் ஆகி , படாரென்று நிமிர்ந்து பார்த்து முழித்தார் ஆட்டோக்காரர்...

"சொல்லுங்கண்ணா ...ம்ம் ..? தெரியுமா...? ஏன்னா , இந்த வீட்டுக்குள்ள ஒரு பொண்ணைக் கடத்தி வெச்சு இருக்காங்க..."

ஆட்டோக் காரருக்கு குலை நடுங்கியது...பகீரென்று இவளைப் பார்த்தவன் அந்த வீட்டைத் திரும்பிப் பார்த்துக் கொண்டு , அப்படியே ஆட்டோவை வேகமாக ஓட்டிக் கொண்டு போயே போய் விட்டான்..

இதை எதிர்பார்த்து இருக்காத சுஜா , "ஏய் ஏய் நில்லு நில்லு மீதி பணத்தைக் குடுத்துட்டுப் போடா ..."

ம்ம்ம்....அவன் நிற்கவே இல்லை...எங்கோ தூரத்துக்குப் போயிருந்தான்...

பயங்கரக் கடுப்பான இவள் , "டேய் நீ சிக்குவேடா ஒரு நாள்...அப்போப் பாத்துக்கறேன்..."

ஆட்டோ சென்ற திசையைக் கோவமாய் முறைத்து விட்டு , திரும்பி நின்று அந்த வீட்டை நோட்டம் விட்டாள் ...

'ம்ம் , பச்சை பெய்ன்ட் அடிச்ச வீடு இது தான்...பூ போட்ட கேட் ...ம்ம் கடத்திட்டு வரும்போது கூட எதை எல்லாம் நோட் பண்ணி இருக்கா அந்தப் பொண்ணு...'

கேட் உள் பக்கம் பூட்டி இருந்தது...கேட்டுக்கும் வீட்டின் கதவுக்கும் நிறைய தூரம் இருந்தது...

'பொண்ணைக் கடத்தி வெச்சுட்டு , பூச்செடி எல்லாம் நட்டு வெச்சு இருக்கானுங்க பாரு..ம்ம்..எப்படி உள்ள போறது..?'

'இவளோ உயரமான கேட் மேல ஏறிக் குதிக்க ஒரு கேப்பைக் கூடக் காணோமே..ம்ம்'

சுற்றி முற்றிப் பார்த்தவளது கண்களில் பட்டது , பக்கத்து வீட்டுக்கு முன் நிறுத்தி வைக்கப் பட்டு இருந்த அந்தக் கார்...

அந்தக் கார் மீது ஏறி காம்பௌண்ட் சுவர் மேல் நடந்து , குறுக்கு சுவர் வழியாக இந்த வீட்டிற்குள் குதித்தாள்...

கண்ணுக்கு எட்டிய தூரம் வரை , காம்பவுண்டுக்குள் யாரையுமே காணவில்லை...

யோசித்துக் கொண்டே வீட்டை ஆராய்ந்தாள் ...வீட்டிற்குப் பக்கவாட்டில் மேல் தளத்திற்கு செல்லும் படிகள் இருந்தன...மாடி அறைக்கு , இரும்புக் கதவொன்று பூட்டுப் போட்டுப் பூட்டி இருந்தது...

'இங்க தான் அடைச்சு வெச்சு இருப்பாங்களோ...?'

'ஒரு சின்ன சத்தம் கூட இல்லையே...உண்மைலேயே வீட்டுக்குள்ள யாராவது இருக்காங்களா இல்லையா..'

'எப்படிப் போறது வீட்டுக்குள்ள...கதவை உடைச்சுட்டு உள்ள போயிரலாமா..'

யோசித்துக் கொண்டே வீட்டின் முன் வாசல் அருகில் வந்து நின்றாள்...

கதவு ஜன்னல் எதுவுமே திறந்து இருக்கவில்லை...அந்த வீட்டிற்குள் ஆள் நடமாட்டம் இருப்பதற்கான அடையாளமே இல்லாத அளவுக்கு அவ்வளவு அமைதியாய் இருந்தது...

'கதவை உடைச்சுட்டு உள்ள போறதை விட ஈசி காலிங் பெல் அடிச்சுட்டு உள்ள போறது...ம்ம்..'

யோசித்தவள் காலிங் பெல்லை அடித்தாள்...ஒரு ரியாக்சனும் இல்லை..

நீண்ட நேரத்துக்குப் பிறகு மீண்டும் அடித்தாள் ...

சில நிமிடத்துக்குப் பிறகு உள்ளே எதோ ஒரு மெல்லிய சல சலப்பைத் தொடர்ந்து மெதுவாய் ஒருத்தன் வந்து எட்டிப் பார்த்தான்..

இனி , வில்லன் குரூப் என்ட்ரி...

"ஏய் யார் நீ..?"

கேட்டவனை கொஞ்சம் கூட சட்டை செய்யாமல் , அவனைத் தாண்டிக் கொண்டு வீட்டிற்குள் சென்று சுற்றிலும் நோட்டம் விட்டாள்...

"டேய் கந்து , யாருடா அது..?" , இது பச்சை பனியன் போட்ட இன்னொருத்தன்...

"தெரிலண்ணே ..ஏதாவது சோப்பு கீப்பு விக்க வந்திருக்கும்..."

மிகப் பிரம்மாண்டமாய் இருந்த அந்த வீட்டை நோட்டம் விட்ட அவள் , இவனுங்களைப் பார்த்தவாறே அங்கிருந்த ஒரு அறைக் கதவைத் திறக்க முயல , "ஏய் ஏய் புழு பூச்சி...யார்டி நீ...ஸ்கூல் புள்ள மாதிரி இருக்குறே...?" , இது கந்து...

"மாதிரி எல்லாம் இல்லண்ணா...ஸ்கூல் புள்ள தான்...+2 படிக்கிறேன்..அடுத்த வாரம் பரிட்சை வருது..எங்கம்மா வேற டியூஷன் போக சொல்லி திட்டிட்டே இருக்காங்க...டியூஷன் எல்லாம் போருண்ணா.."

"ஏய் ஏய்... நிர்த்து நிர்த்து ...சேட்டை...என்னடி வேணும் உனக்கு...?"

"இந்த வீட்டுல ஒரு பொண்ணைக் கடத்தி வெச்சு இருக்குறதா எனக்கு போன் வந்துச்சுண்ணா.."

"என்னடி உளறுறே...யாருடி சொன்னா...?"

"அந்தப் பொண்ணே தான்ணா போன் பண்ணுச்சு.."

ஷாக்காகி ஒருத்தர் முகத்தை ஒருத்தர் பார்த்துக் கொண்டார்கள்...

அதற்குள் சத்தம் கேட்டு புலி நகம் செயின் போட்ட இன்னொருத்தன் அடுத்த அறையில் இருந்து வெளிப்பட்டு வினவினான் ,"ஏய் என்னடா நடக்குது இங்க ...யாருடா இந்தப் புள்ள...?"

பச்சை பனியன் போட்டவன் விவரத்தைப் புலி நகத்திடம் விளக்கி சொல்ல , அதிர்ச்சியான புலி நகம் , என்னடா சொல்றே ...அந்தத் திருட்டு சிறுக்கிட்ட இருந்த போனைத்தான் நான் வாங்கி வெச்சுருக்கேனேடா..அப்புறம் எப்படிடா..?"

"ஒ அப்போ விஷயம் கன்பார்ம் தானா...?" , இது சுஜா...

அதிர்ச்சியில் கடுப்பான புலிநகம் , "டேய் , நசுக்குடா அந்தப் பூச்சியை.."

கந்து , சுஜாவின் பின்னங்கழுத்தில் கை வைத்துத் தர தர வென்று வாசல் கதவு வரை தள்ளிக் கொண்டு போனான்...

"ஏய் ஏய்.. விடுடா... அட விடுடாங்கறேன்....."

வெளிப்புறமாய்த் தள்ளி விட்டான் இவளை...எரிச்சல் அடைந்த இவள் , தலையை இட வலமாய் அசைத்துக் கொண்டே மீண்டும் வீட்டிற்குள் நுழைந்தாள்..

"நீங்க இந்த வீட்டுக்குள்ள ஒரு பொண்ணை அடைச்சு வெச்சு இருக்கீங்க...எங்க அந்தப் பொண்ணு ...எனக்குத் தெரிஞ்சே ஆகணும்...இல்லைன்னா..."

"யம்மா பயமாருக்கு..என்னடி பூச்சாண்டி காட்டுறே...சொல்லாட்டி என்னடி பண்ணுவே..?" , இவளது கையை மிருகத் தனமாய்ப் பற்றி , வெளித் தள்ளிக் கதவைச் சாத்த முயன்றான் கந்து...

வலி தாங்காமல் பயங்கர ஆத்திரம் அடைந்தாள் இவள்.. அவன் கதவை முழுதாய்ச் சாத்தும் முன் , இவள் கதவின் மேல் ஓங்கி ஒரு உதை விட்டாள் ...இவள் விட்ட உதையில் படாரென்று கதவடித்து தெறித்த கந்து 5 அடி பின்னாடி தள்ளி விழுந்தான்...

ஒரு கனம் என்ன நடந்ததென்று புரியாமல் , புலி நகமும் பச்சை பனியனும் அதிர்ச்சியில் திறு திறு வென்று முழித்தனர்...

இவர்களை முறைத்துக் கொண்டே மீண்டும் வீட்டிற்குள் நுழைந்த அவள் , ஹாலின் பக்க வாட்டில் இருந்த மாடிப் படியில் ஏற முயல , பச்சை பனியன் இவளது கையைப் பிடித்து இழுத்து ,"என்னடி திமிருரே...", என்று சொல்லி , இவளது கன்னத்தில் ஓங்கி ஒரு அறை அறைந்தான்...இவள் பொத்தென்று போய் மாடிப் படியில் விழுந்தாள்...

பயங்கர ஆத்திரமுற்ற சுஜா , குனிந்தவாறு இவனை முறைத்துக் கொண்டே , பின் புறமாகவே இரண்டு படிகளில் ஏறி , படியின் கைப் பிடியைப் பிடித்து தாவிக் குதித்து , பச்சை பனியனின் மூஞ்சியில் ஒரு உதை விட்டாள்..

பச்சை பனியன் , தட தடவென்று நகர்ந்து கொண்டே போய் , சுவர் ஓரமாய் மல்லாக்க விழுந்து கிடந்த கந்துவின் மேல் தொம்மென்று விழுந்தான்...

இவளது பார்வை புலி நகத்தின் மேல் விழுந்தது , "இப்போ என்ன அடுத்தது நீயா ..அடிக்கப் போறியா , இல்ல வாங்கிக்கப் போறியா...?" , பயங்கரக் கிண்டலாக இவள் கேட்க , கோவம் தலைக்கேறியது புலி நகத்திற்கு...

பல்லை நர நரத்துக் கொண்டே "இந்தாடி வாங்கிக்கடி ..." என்று இவளது வயிற்றில் எட்டி ஒரு உதை உதைத்தான் புலி நகம்.....

சற்றும் எதிர் பாராமல் ஆழமாய் விழுந்த அடியில் நிலை தாங்காமல் , வயிற்றைப் பிடித்துக் கொண்டு கண்கள் இருட்டி மயக்கம் வந்து சரிந்தே விட்டாள் சுஜா...!!!

 

தொடரும்...

tamil@pratilipi.com
+91 9206706899
சமூக வலைதளங்களில் தொடர
     

எங்களைப் பற்றி
எங்களுடன் இணைய
தனியுரிமை கொள்கை
சேவை விதிமுறைகள்
© 2015-2016 Nasadiya Tech. Pvt. Ltd.