ரீசார்ஜ் !


மொபைல் சிணுங்கியது ..
வாசுவுக்கு தூக்கம் வரவில்லை புரண்டு புரண்டு படுத்துக் கொண்டுதான் இருந்தான்.அதனால் கைக்கெட்டும் தூரத்தில் சிணுங்கிய போனை படுத்தபடியே எட்டிக் கவர்ந்தான் வாசு . .
வாசு என்ன பண்ற? எழுந்திட்டியா ?
எதிர்முனையில் புதிதாய் வாசு வேலைக்கு சேர்ந்த கம்பெனி சீனியர் குரல் அது .
ஆமாம் சார் என்றான், சோம்பலாய்.
ரெடியா இரு , அரைமணியில வரேன்
பதில் எதிர்பாராமல் கட் பண்ணி விட்டார்.

வாசுவுக்கு இன்று விடுமுறை .
திருப்பூரில் ஞாயிறு விடுமுறை தரும் தயாரிப்பு நிறுவனங்களை விரல் விட்டு எண்ணிவிடலாம். அதுவும் சில ஆண்டுகளுக்கு பிறகு விடுமுறையை அனுபவிக்கிறான் .பழைய கம்பெனி விசேச நாட்கள் கூட கதவைச் சாத்தி விட்டு வேலை பார்ப்பார்கள் அது இங்கு இருக்கும் பலருக்கும் ஒரு வியாதி போல. லீவு விட்டால் என்ன செய்வது என்று கூடத் தெரியாது .
அவனுக்கும் அன்று அப்படித்தான் தோணியது .நல்ல வேளை ..சீனியர் போன் காப்பாற்றியது .

மணியை பார்த்தான் 7.15
ஏழு மணிக்கெல்லாம் பக்கத்து ரூமிற்கு பேப்பர் வந்து இருக்குமே ?
வெளியே எட்டிப் பார்த்தான் ..
பக்கத்து ரூம் வாசலில் பிரிக்கப்படாமல், போட்ட படியே கிடந்தது .
வாசுக்கு ஒரு பழக்கம் உண்டு அனுமதியில்லாமல் யார் பொறுளையும் தொடுவதை குற்றம் என்று நினைப்பான் .
சரி சீனியர் வருவதற்குள் குளித்து ரெடியாவோம் என்று நினைத்துக் கொண்டு குளியறைக்குள் தஞ்சமடைந்தான்.


குளித்து விட்டு மீண்டும் பக்கத்து ரூமில் பேப்பர் எடுத்து விட்டார்களா சீனிய வருவதற்குள் ஒரு பார்வை பார்த்து விடுவோம் என வெளியே பார்த்தால் இன்னும் பேப்பர் அதே நிலையில் கிடந்தது ..


சொன்னபடி சரியாக அரை மணியில் சீனியர் பைக் சத்தம் கேட்டது .
பூட்டைத் தேடி எடுத்து வெளியே வருவதர்க்குள் அவரே கையில் பேப்பர் படித்துக் கொண்டே ரூமிற்குள் வந்து விட்டார் .
வழக்கத்துக்கு மாறாக மிக நேர்த்தியாக உடையணிந்து இருந்தார் .
எப்ப இருந்து சார் பேப்பர் வாங்கும் வழக்கம் ? என்றான் .
நான் எதற்கு வாங்கறேன் உனக்கு பக்கத்து ரூம் ஸ்டோர் கீப்பர் பொன் ராம் ரூம் வாசலில் கிடந்துச்சு என்றார் மிக சாதாரணாமாக …


அவரோடு மெயின் ரோட்டுக்கு வண்டியில் வந்து கொண்டு இருக்கும்போது வாசு எங்க சார் போறோம் ? என்றான்
ச்சே ! அபசகுணமா கேட்க கூடாது.ஒரு முக்கியமான ஆள் பார்த்து ,போனுக்கு ரீ சார்ஜ் பண்ணனும் என்றார் .
அதற்கு மேல் கேட்க கூடாது.என்று தோணியது .
ஆனால் இதற்கு ஏன் தன்னைக் கூட்டீட்டு போகணும் என்பது மட்டும் புரியவில்லை அவனுக்கு.

ஒரு தனித்த காம்பவுண்ட் வீட்டு முன் வண்டியை நிறுத்தினார் .
வாசு இரு வந்துடுறேன் என்று வேகமாக உள்ளே போனார் .
காம்பவுண்ட் வாசல் கதவு மிக சின்னதாக இருந்தது .ஒருவர் உள்ளே போனால் அடுத்தவர் காத்து இருக்க வேண்டி இருக்கும் அளவுக்கு சின்னது .


வாசலில் கோளம் போடப்பட்டு இருந்தது.

கோளத்தில் புள்ளிகளை தவறாக வைத்து அழித்து அழித்துப் போடப்பட்டு இருந்தது .சில கோடுகள் இரண்டு முறை முயற்சித்து அப்படியே விடப்பட்டும் இருந்தது .


வாசு வாசு ..

உள்ளே போன சீனியர் குரல் அது .

பாதுகாப்பாய் குனிந்து உள்ளே போனான் வாசு .
இரண்டு வீடு மட்டுமே உள்ள காம்பவுண்ட் !
ஒரு அஞ்சு நிமிசம் இந்த வீட்ல உள்ள உட்கார் வந்துடறேன் என்றார்
அவர் காட்டின வீட்டில் ஆள் இல்லையென்பது தெரிந்து .

அதையடுத்து கொஞ்சம் தள்ளி இருந்த பக்கத்து வீடு வெளியே பூட்டப்படாமல் சாத்தியிருந்தது .
இல்ல சார் நான் வெளியில நிக்கறேன் என்றான் சங்கோஜமாக .
அட கூச்சப்படாத நம்ம பய வீடுதான் என்று சொல்லிக் கொண்டே கையை பிடித்து உள்ளே அழைத்துச் சென்றார் .
அவர் கையை பற்றிய விதத்தில் ஏதோ அவசரம் இருந்தது போல வாசுக்குத் தோணியது
அந்த வீட்டில் அவன் நினைத்தது போல யாருமில்லை .
அங்கு இருந்த சேரில் உட்காரச் சொன்னார் .
டி.வி பாரு ,என்று ஆன் செய்து,ரிமோட்டை கையில் திணித்து விட்டு வெளியே சென்றார் .

அறையில் மென்மையாய் ஒரு பூ வாசம் பரவி இருந்தது .
அவர் ஆன் செய்த டிவி உயிர்பெற்றது.
புதிய தலைமுறை செய்தி ஓடிக்கொண்டு இருந்தது.
செய்தியில், எங்கோ ஒரு ஊரூக்கு ஒதுக்குப் புறமான வீட்டில் நடந்த கொள்ளைசெய்தி பற்றிச் சொல்லிக்கொண்டு இருந்தார்கள் .
செய்தி வாசிப்பவர் , அந்த திருட்டால் அந்தப் பகுதி மக்களனைவரும் அதிர்ச்சி அடைந்துள்ளதாக சொல்லிக்கொண்டு இருந்தார் .
கொள்ளை நடந்த வீட்டைக் காண்பித்தார்கள் .
வீட்டுக்கு எதிர் சுவற்றில் ஒட்டியிருந்த பில்லா சினிமா போஸ்டர் நயன்தாராவை சில பேர் கழுத்துக்கு கீழ் ஆர்வமாக பார்த்துக் கொண்டு இருந்தார்கள் .
ஒருவேளை இதுதான் அந்த மக்களுக்கு அதிர்ச்சியளிக்கிறதா ?
வாசு சிரித்துக்கொண்டான் தனக்குள் !

அப்போது எதேச்சையாய் டீவிக்கும் மேல் உள்ள திருமண கோலத்தில் ஒரு போட்டோவைப் பார்த்தேன் .
எங்கோ அந்தப் பெண்ணை பார்த்த மாதிரி இருந்தது !
வாசு தன் நண்பன் ஒருவனிடம் பேசிக்கொண்டு இருக்கும்போது யாரைப் பார்த்தாலும் எங்கோ பார்த்த மாதிரி தெரியுதே ஏண் டா என்றதற்கு .
அவன், அது ஒரு வியாதிடா .யாரையாவது மனசு தேடிக் கொண்டே இருந்தா யாரைக் கண்டாலும் அவங்க முகத்து மேல நமக்குத் தெரிஞ்ச முகத்த ஒட்டிப் பார்த்துக்குமாம் நம்ம மனசு என்ற அவன் நண்பன் சொன்ன பதில் இப்போது நினைப்புக்கு வந்தது.

அப்போதுதான் வாசுவுக்கு அந்த ஞாபகம் வந்தது .

அவனை பைக்கோடு வெளியே விட்டு வந்த சீனியர் சாவியை எடுக்காம வந்துட்டாரு நான்தானே சாவியை எடுத்துட்டு வந்தேன் . எப்படி வெளியே போனார் ?
சட்டெனெ வீட்டை விட்டு வெளியே வந்து வாசலில் பைக்கைத் தேடினான் .
பைக் இன்னும் அதே இடத்தில் அமைதியாய் எனக்கென்ன என்பது போல நின்று கொண்டு இருந்தது.
அப்ப சீனியர் நடந்து போயிட்டாரா ?

யோசித்துக் கொண்டே திரும்பிய அவன் , ஏற்கனவே சில அடிகள் தள்ளி இருந்த அறை மீது பார்வையை போனது.
வரும்போது சாத்தியிருந்த அந்தக் கதவு இப்போதும் அப்படியே சாத்தியே இருந்தது .

வாசுவுக்கு உள்ளே லேசாய் சந்தேகம் வந்தது .
மெல்லக் அந்தக் கதவருகே போனான் .
தன்னுடையை மொபைலால் சீனியர் மொபைலை அழைத்தான் .
சாத்தியிருந்த அறைக்குள்ளிருந்து போன் ஒலித்தது ..
ஆனால் யாரோ அவசரமாக போனை கட் பண்ணியதும் , அதே வேகத்தில் வளையல் சிணுங்கிய சத்தமும் கேட்டது .

வாசு சில வினாடி அப்படியே நின்றான்.
ஏதோ ஒரு முடிவுக்கு வந்தவன் போல, அவன் வைத்து இருந்த சீனியரின் வண்டிச் சாவியை அந்த வீட்டு வாசலில் வைத்தான்.
அந்த காம்பவுண்டை விட்டு வெளியேறினான்..



tamil@pratilipi.com
+91 9206706899
சமூக வலைதளங்களில் தொடர
     

எங்களைப் பற்றி
எங்களுடன் இணைய
தனியுரிமை கொள்கை
சேவை விதிமுறைகள்
© 2017 Nasadiya Tech. Pvt. Ltd.